تو ، نابینایی و من کر و لال پس دست در دستم بگذار تا یکدیگر را درک کنیم . جبران خلیل جبران

                         ماهیت هر انسان ، آن نیست که برایت آشکار می کند ،

                          

                               بلکه آن چیزی است که نمی تواند آشکار نماید .

                                                                                                         جبران خلیل جبران

بیا قایم باشک بازی کنیم و در پی یکدیگر بگردیم

اگر در دلم پنهان شوی . یافتنت برایم دشوار نیست .

ولی اگر در لاک خویش پنهان شوی تلاش دیگران برای یافتن بیهوده خواهد بود .

جبران خلیل جبران

خطاست اگر بیندیشیم عشق حاصل مصاحبت دراز مدت و با هم بودنی مجدانه است .

عشق ثمره ی خویشاوندی روحی است و اگر این خویشاوندی در لحظه ای تحقق نیابد 

در طول سالیان و حتی نسل ها نیز تحقق نخواهد یافت !

                                                                                            جبران خلیل جبران

خانه ام می گوید : ترک ام مکن که گذشته ات در من نهفته است.

راه نیز می گوید: در پی من بیا که آینده ات منم .

اما من به خانه و راه می گویم : مرا گذشته و آینده ای نیست .اگر بمانم ، در ماندنم رفتن است و اگربروم ، در رفتنم ماندن،

که تنها محبت و مرگ ، همه چیز را دگرگون توانند کرد.

جبران خلیل جبران (ماسه و کف)

هفت جا ، نفس خویش را حقیر دیدم :

نخست ، وقتی دیدمش که به پستی تن می داد تا بلندی یابد.

دوم ، آن گاه که در برابر از پا افتادگان ، می پرید. 

سوم ، آن گاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید. 

چهارم ، آن گاه که گناهی مرتکب شد و با بادآوری این که دیگران نیز همچون او دست به گناه می زنند ، خود را دلداری داد. 

پنجم ، آن گاه که از ناچاری ، تحمیل شده ای را پذیرفت و شکیبایی اش را ناشی از توانایی دانست. 

ششم ، آن گاه که زشتی چهره ای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقاب های خودش بود. 

هفتم ، آن گاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت.

جبران خلیل جبران

آوای زندگی ام . به گوش زندگی ات نتواند رسید . ولی بیا با هم سخن گوییم باشد که

هراس تنهایی را احساس نکنیم.

((یادآوردن جلوه ای است از دیدار و فراموشی گونه ای از آزادی))

اگر در میان آرزومندان و مشتاقان ، کوچکترین باشم.

به از آن که در میان بی اشتیاقان و کوته همتان ، بزرگترین

ماهیت هر انسان ، آن نیست که برایت آشکار می کند ، بلکه آن چیزی است که

نمی تواند آشکار نماید، پس اگر می خواهی او را بشناسی ، به گفته هایش گوش

مسپار ، بلکه به ناگفته هایش گوش فرا ده .

انسانیت . جویباری از روشنایی است که از دشت های ازل تا دریای ابد جریان دارد.

سکوت را به من ارزانی دار تا خویشتن را به ژرفای شب درافکنم.

آن گاه که پیکرم را عشق جانم به دل افتاد و با هم درآمیختند .دگر بار متولد شدم.